' Samotność to taka straszna trwoga, ogarnia mnie, przenika mnie. '

Nikt już nie napisze, nikt nie zadzwoni, nikt nie przytuli mnie i nikt nie powie, że jestem dla niego ważna. SAMOTNOŚĆ. Znowu. Czuję tę cholerną pustkę, która wypełnia mnie od środka. Chcę, by ktoś w końcu zainteresował się mną i moim losem- tak po prostu, tak bezinteresownie...

zawsze jest tak samo, nigdy inaczej.

Wiesz co, nadgorliwość jest gorsza od faszyzmu. Skończyłam z naiwnością dawno temu i nadal będę się tego trzymać. sajonara.


wspomnienia krążą niczym odór przeszłości.

.

Jednak trafiam tutaj po raz kolejny z powodu załamania nerwowego. Nie chce mi się już komentować tego wszystkiego, dlatego mogę napisać tylko tyle: każdy jest taki sam, obojętnie czy stary czy młody. KAŻDY. Bez jakiegokolwiek wyjątku. Mam tylko jedną prośbę, nigdy nie pozwólcie, żeby to się powtórzyło. 

nie chcę.

Otóż nie. Nadeszła wiosna i od dzisiaj chce mi się żyć. Czuję, że moja matura to misja, którą muszę wypełnić. WZOROWO. Chociażby dać z siebie wszystko- tak będzie.
A miłość ? Nie ma jej, a przynajmniej nie dla mnie... Chciałabym tylko poczuć ciepło i bliskość osoby, ale widocznie nie jest mi to dane. Koniec z desperacją, będę żyć swoim życiem, a reszta jakoś sama się ułoży.

Historia kołem się toczy.

Dosłownie! Zapomniałam. Nareszcie zapomniałam o kimś, kto od początku znajomości miał mnie gdzieś. Ale nie jest lepiej. Bo jak zwykle powtórzył się standardowy schemat.  To wszystko skończyło się tak samo. Teraz jestem na sto % pewna, że to właśnie ze mną jest coś nie halo.
Gruba, brzydka, głupia, pusta i naiwna. Pięć przymiotników opisujących mnie. Złe zło ze mnie. Tyle mam na dzisiaj do powiedzenia, bo znowu chce mi się płakać. Nie, nie zakochałam się, a odrobinkę zaangażowałam. Ja i mój okropny charakterek.
Zbyt dobra jestem  dla tych, którzy mnie niszczą od środka. Przez których cierpię tak mocno. Dla mnie nie ma miłości. Żyj życiem samotnej Paryżanki, która nie tęskni i nic nie czuje... Amen.